BROXO is samengeperst zout voor waterbehandeling. BROXO is het merk voor:
a. Grof zout als gebroken stukken zout met de naam “BROXO 6-15”, wat aangeeft dat de stukken tussen 6-15 mm zijn
b. Zouttabletten
De naam BROXO komt van brokje zout, wat een klomp zout betekent.
Want in sommige gebieden van de meeste landen vind je hard water.
Wanneer water ‘hard’ wordt genoemd, betekent dit simpelweg dat het meer mineralen bevat dan gewoon water. Dit zijn vooral de mineralen calcium en magnesium. De hardheid van het water neemt toe naarmate er meer calcium en magnesium aanwezig is.
In veel industriële toepassingen, zoals de drinkwaterbereiding, in brouwerijen en in frisdrank, maar ook voor koel- en ketelvoedingswater is de hardheid van het water erg belangrijk.
Hard water staat erom bekend dat het leidingen verstopt en het oplossen van zeep en wasmiddel in water bemoeilijkt. Waterontharding is een techniek die de ionen verwijdert die het water hard maken, in de meeste gevallen calcium- en magnesiumionen. Tijdens het ontharden kunnen ook ijzerionen worden verwijderd. De eenvoudigste manier om water te ontharden is door een waterontharder te gebruiken en deze rechtstreeks op de watertoevoer aan te sluiten.
Een waterontharder is een apparaat dat wordt gebruikt om water te ontharden, door de mineralen die het water hard maken te verwijderen.
Waterontharding is een belangrijk proces, omdat de hardheid van water in huishoudens en bedrijven tijdens dit proces wordt verminderd. Wanneer water hard is, kunnen leidingen verstopt raken en lost zeep minder goed op. Waterontharding kan deze negatieve effecten voorkomen.
a. Hard water veroorzaakt een hoger risico op kalkafzetting in huishoudelijke watersystemen. Door deze kalkaanslag raken leidingen verstopt en daalt het rendement van boilers en tanks. Dit verhoogt de kosten voor het verwarmen van huishoudelijk water met ongeveer vijftien tot twintig procent.
b. Een ander negatief effect van kalkaanslag is dat het schadelijk is voor huishoudelijke machines, zoals wasmachines.
c. Waterontharding verlengt de levensduur van huishoudelijke machines, zoals wasmachines, en de levensduur van pijpleidingen.
d. Het draagt ook bij aan een betere werking en een langere levensduur van zonneverwarmingssystemen, airconditioningunits en vele andere toepassingen op waterbasis.
Waterontharders zijn specifieke ionenwisselaars die ontworpen zijn om positief geladen ionen te verwijderen. Ontharders verwijderen voornamelijk calcium (Ca2+) en magnesium (Mg2+) ionen. Ontharders kunnen automatisch, semi-automatisch of handmatig werken. Elk type wordt beoordeeld op de hoeveelheid hardheid die het kan verwijderen voordat regeneratie nodig is.
Een waterontharder verzamelt hardheidsmineralen in zijn conditioneringstank en spoelt ze van tijd tot tijd weg naar de afvoer. Ionenwisselaars worden vaak gebruikt voor waterontharding. Wanneer een ionenwisselaar wordt gebruikt voor waterontharding, vervangt deze de calcium- en magnesiumionen in het water door andere ionen, bijvoorbeeld natrium of kalium. De ionen worden als natrium- en kaliumzouten (NaCl en KCl) aan het reservoir van de ionenwisselaar toegevoegd.
Een goede waterontharder gaat vele jaren mee. Waterontharders die in de jaren 1980 zijn geleverd, kunnen nog steeds werken en veel hebben weinig onderhoud nodig, behalve dat ze af en toe met zout moeten worden gevuld.
Voor waterontharding worden over het algemeen drie soorten zout verkocht:
Steenzout is een mineraal dat van nature voorkomt in de ondergrond. Het wordt verkregen uit ondergrondse zoutlagen door middel van traditionele mijnbouwmethoden. Het bevat tussen 98 en 99% natriumchloride. Het is ongeveer 0,5-1,5% onoplosbaar in water en bestaat voornamelijk uit calciumsulfaat. Het belangrijkste bestanddeel is calciumsulfaat.
Zonnezout is een natuurlijk product dat voornamelijk wordt verkregen door verdamping van zeewater. Het bevat 85% natriumchloride. Het is minder dan 0,03% onoplosbaar in water. Het wordt meestal verkocht in kristalvorm. Soms wordt het ook verkocht in pellets (pillows/nuggets).
BROXO zout is vacuümzout dat wordt verkregen uit ondergrondse zoutlagen door zout op te lossen. Het vocht wordt vervolgens verdampt met behulp van energie uit aardgas of steenkool. Verdampt zout bevat tussen 99,6 en 99,99% natriumchloride.
BROXO is samengeperst - dit betekent dat het zout onder een zeer hoge druk is gezet om zo stevig als een rots te worden. De dichtheid van het zout is 1,8 kg/m3. Het idee is dat het zout dan langzaam en gemakkelijk kan oplossen tijdens het regeneratieproces. Zout dat niet samengeperst is, is bruikbaar voor ontharding maar transporttechnisch inefficiënt.
BROXO is vacuümzout en daarom raden we vacuümzout aan. De redenen hiervoor zijn dat:
Steenzout bevat deeltjes die niet in water oplosbaar zijn. Daardoor moeten onthardingsreservoirs veel regelmatiger worden schoongemaakt wanneer steenzout wordt gebruikt. Rotszout is goedkoper dan vacuümzout en zonnezout, maar het reinigen van de reservoirs kan veel van je tijd en energie kosten.
Zonnezout bevat iets meer in water onoplosbare deeltjes dan vacuümzout. Bij de keuze van het zout moet rekening worden gehouden met hoeveel zout er wordt gebruikt, hoe vaak de ontharder moet worden gereinigd en het ontwerp van de ontharder. Als het zoutverbruik laag is, kunnen de producten afwisselend worden gebruikt.
Als het zoutverbruik hoog is, zullen onoplosbare zouten zich sneller ophopen bij gebruik van zonnezout. Bovendien moet het reservoir dan vaker worden schoongemaakt. In dat geval wordt vacuümzout aanbevolen.
Zout wordt meestal aan het reservoir toegevoegd tijdens het regenereren van de ontharder. Hoe vaker een waterontharder wordt geregenereerd, hoe vaker zout moet worden toegevoegd. Meestal worden waterontharders één keer per maand gecontroleerd. Om een bevredigende productie van zacht water te garanderen, moet het zoutniveau altijd minstens halfvol zijn.
Voordat zout begint te werken in een waterontharder heeft het enige verblijftijd nodig in het reservoir, omdat het zout langzaam oplost. Als men meteen begint met regenereren nadat zout aan het reservoir is toegevoegd, werkt de waterontharder mogelijk niet volgens de normen. Als het water niet onthard wordt, kan dit ook duiden op een storing in de ontharder of op een probleem met het toegepaste zout.
In het algemeen nemen de totale kosten in een fabriek, huis of andere toepassing af bij gebruik van waterontharding. Door minder kalkaanslag, minder zeep, minder energieverbruik enz. Maar er zijn enkele kosten voor het opstarten en kleine kosten voor het gebruik van de apparatuur.
Sommige ontharders zijn efficiënter dan andere en daardoor kunnen de prijzen verschillen. Er zijn tijdgestuurde ontharders en watermetergestuurde ontharders verkrijgbaar. De watermetergestuurde apparaten produceren het zachtste water per pond zout. Sommige ontharders werken op elektriciteit, maar sommige recentere waterontharders gebruiken waterkracht. De kosten van een waterontharder hangen sterk af van het type waterontharder en het soort energie dat gebruikt wordt, maar ook van de hardheid van het water dat onthard moet worden en het watergebruik. Als het water erg hard is en er veel water wordt gebruikt, zullen de kosten van ontharding stijgen.
Over het algemeen kunnen de kosten van een waterontharder variëren tussen € 0,20 en € 0,40 per dag. De kosten van waterontharders worden meestal ruimschoots gecompenseerd door de voordelen en kostenbesparingen die het gebruik van onthard water oplevert.
De bedrijfskosten zijn alleen de kosten van zout. Dit is waarschijnlijk ongeveer € 1,95 per persoon in het huishouden per maand.
Magnesium en calcium zijn positief geladen ionen. Door hun aanwezigheid zullen andere positief geladen ionen minder makkelijk oplossen in hard water dan in water dat geen calcium en magnesium bevat. Dit is de reden waarom zeep niet echt oplost in hard water.
Meestal is het niet nodig om een pekeltank te reinigen, tenzij het gebruikte zoutproduct veel in water onoplosbare deeltjes bevat, of er een ernstige storing is. Als er een ophoping van onoplosbare deeltjes in de hars is, moet het reservoir worden gereinigd om een storing in de ontharder te voorkomen.
Ja, hoewel het meetsysteem voornamelijk wordt toegepast in industriële waterontharders. (Het Testomat inline waterhardheidsinstrument)
Het is over het algemeen niet schadelijk om zouten te mengen in een waterontharder, maar er zijn soorten ontharders die ontworpen zijn voor specifieke wateronthardingsproducten. Bij gebruik van alternatieve producten zullen deze ontharders niet goed functioneren. Vacuümzout mengen met steenzout wordt afgeraden, omdat het onthardingsreservoir hierdoor verstopt kan raken. Het is aan te raden om je toestel eerst leeg te laten lopen voordat je een ander type zout toevoegt om problemen te voorkomen.
Onthard water bevat nog steeds alle natuurlijke mineralen die we nodig hebben. Er zit alleen geen calcium en magnesium meer in en er wordt wat natrium toegevoegd tijdens het onthardingsproces. Daarom is onthard water in de meeste gevallen volkomen veilig om te drinken. Het is aan te raden dat onthard water slechts tot 300mg/l natrium bevat. In gebieden met een zeer hoge hardheid mag het ontharde water niet worden gebruikt voor de bereiding van babymelk, vanwege het hoge natriumgehalte nadat het onthardingsproces is uitgevoerd. Dit is afhankelijk van de apparatuur.
Zout krijgt niet de kans om in drinkwater terecht te komen via onthardingsinstallaties. Het enige doel van zout in een waterontharder is het regenereren van de harskorrels die de hardheid uit het water halen.
De natriumopname door onthard water is afhankelijk van de hardheid van het water. Gemiddeld wordt minder dan 3% natrium opgenomen door het drinken van onthard water. Volgens schattingen consumeert een persoon ongeveer twee tot drie theelepels zout per dag uit verschillende bronnen. Uitgaande van een dagelijkse inname van vijf gram natrium via voedsel en de consumptie van drie liter water, is de bijdrage van natrium (Na+) in het water van het wateronthardingsproces thuis minimaal vergeleken met de totale dagelijkse inname van veel natriumrijk voedsel.
Ontharding ontdoet water niet van zijn essentiële mineralen. Ontharding ontdoet drinkwater alleen van mineralen die het water hard maken, zoals calcium, magnesium en ijzer.
Meestal is het niet nodig om een pekeltank te reinigen, tenzij het gebruikte zoutproduct veel in water onoplosbare deeltjes bevat, of er een ernstige storing is. Als er een ophoping van onoplosbare deeltjes in de hars is, moet het reservoir worden gereinigd om een storing in de ontharder te voorkomen.
Wanneer losjes samengeperste zoutkorrels (pillows/nuggets) of kubusvormig zout in een hars wordt gebruikt, kunnen kleine kristallen van verdampt zout worden gevormd, die lijken op keukenzout. Deze kristallen kunnen zich aan elkaar hechten, waardoor een dikke massa ontstaat in de pekeltank. Dit fenomeen, beter bekend als ‘mushing’, kan de pekelproductie onderbreken. Pekelproductie is het belangrijkste element voor het verversen van de harskorrels in een waterontharder. Zonder pekelproductie kan een waterontharder geen zacht water produceren.
De Water Quality Association heeft studies uitgevoerd over dit onderwerp. Deze studies hebben aangetoond dat een goed geplaatste septic tank die naar behoren werkt niet beschadigd kan worden door pekel dat uit een waterontharder wordt geloosd. En onthard water kan soms zelfs helpen om de hoeveelheid schoonmaakmiddelen die in een septische tank geloosd worden te verminderen.
Loden leidingen moeten worden vervangen voordat er onthard water doorheen kan stromen. Hoewel loden leidingen in gebieden met hard water misschien geen probleem vormen, is het raadzaam om ze toch te vervangen. Wanneer natuurlijk of kunstmatig onthard water in deze loden leidingen terechtkomt, kan dit leiden tot het opnemen van lood.
Omdat pekel de osmotische druk verandert waarop planten vertrouwen om hun waterbehoeften te regelen, moet directe lozing van natrium- of kaliumchloride pekel worden vermeden.
Er zijn gevallen bekend waarbij mensen met een droge huid baat hebben gehad bij het ontharden van water, omdat zacht water vriendelijker is voor het haar en de huid.
